ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

                                       ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

Είναι συχνό φαινόμενο οι γονείς να έχουν πολύ υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους, καθώς στο πρόσωπό τους βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα δικά τους όνειρα που πιθανόν δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν και η καταξίωση που πιθανόν να κερδίσουν μέσα από "τις επιτυχίες" του δικού τους παιδιού.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μεγάλο λάθος αφού τα παιδιά δεν έχουν ακόμα ολοκληρωμένη προσωπικότητα  και τα όνειρα και οι προσδοκίες των γονέων από αυτά γίνονται τροχοπέδη στη φυσιολογική και αναμενόμενη διαδικασία αυτονόμησης, ανεξαρτησίας και διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Αν επομένως οι γονείς παρουσιάζουν μια απαιτητική και αυστηρή κριτική σε όποια χαρακτηριστικά, δεξιότητες και ικανότητες διαθέτουν εκείνα, αλλά δεν θεωρούνται σημαντικά από τους γονείς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τους δημιουργήσουν ενοχές, απογοήτευση και πικρία, αφού πιθανόν δε θα επιτύχουν "την πρωτιά" και το "άριστα". Έτσι πέφτουν και τα ίδια στην παγίδα να αγωνιούν μήπως χάσουν τη στοργή των γονέων τους πράγμα που τα οδηγεί να νιώθουν άγχος, απογοήτευση, έλλειψη αυτοεκτίμησης κι εντέλει απαξίωση του ίδιου του εαυτού τους.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές το παιδί δεν πρόκειται να βελτιωθεί γνωστικά. Η κατάσταση αυτή τα μπλοκάρει, αφού  ο έπαινος  και η χαρά του γονιού δεν είναι παρά μόνο ένα εξωτερικό κίνητρο για τη μαθησιακή του βελτίωση.

Η όλη αυτή κατάσταση, δημιουργεί ένα κλίμα ανταγωνισμού και συσσωρευμένης έντασης, με αποτέλεσμα τη συναισθηματική καταρράκωση του μαθητή που νιώθει αποτυχημένος μιας και δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες των πιο σημαντικών ανθρώπων της ζωής του. Τους γονείς του.