ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

                                       ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

Είναι συχνό φαινόμενο οι γονείς να έχουν πολύ υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους, καθώς στο πρόσωπό τους βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα δικά τους όνειρα που πιθανόν δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν και η καταξίωση που πιθανόν να κερδίσουν μέσα από "τις επιτυχίες" του δικού τους παιδιού.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μεγάλο λάθος αφού τα παιδιά δεν έχουν ακόμα ολοκληρωμένη προσωπικότητα  και τα όνειρα και οι προσδοκίες των γονέων από αυτά γίνονται τροχοπέδη στη φυσιολογική και αναμενόμενη διαδικασία αυτονόμησης, ανεξαρτησίας και διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Αν επομένως οι γονείς παρουσιάζουν μια απαιτητική και αυστηρή κριτική σε όποια χαρακτηριστικά, δεξιότητες και ικανότητες διαθέτουν εκείνα, αλλά δεν θεωρούνται σημαντικά από τους γονείς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τους δημιουργήσουν ενοχές, απογοήτευση και πικρία, αφού πιθανόν δε θα επιτύχουν "την πρωτιά" και το "άριστα". Έτσι πέφτουν και τα ίδια στην παγίδα να αγωνιούν μήπως χάσουν τη στοργή των γονέων τους πράγμα που τα οδηγεί να νιώθουν άγχος, απογοήτευση, έλλειψη αυτοεκτίμησης κι εντέλει απαξίωση του ίδιου του εαυτού τους.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές το παιδί δεν πρόκειται να βελτιωθεί γνωστικά. Η κατάσταση αυτή τα μπλοκάρει, αφού  ο έπαινος  και η χαρά του γονιού δεν είναι παρά μόνο ένα εξωτερικό κίνητρο για τη μαθησιακή του βελτίωση.

Η όλη αυτή κατάσταση, δημιουργεί ένα κλίμα ανταγωνισμού και συσσωρευμένης έντασης, με αποτέλεσμα τη συναισθηματική καταρράκωση του μαθητή που νιώθει αποτυχημένος μιας και δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες των πιο σημαντικών ανθρώπων της ζωής του. Τους γονείς του.   

            ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Παρόλο που τόσο οι γονείς όσο και οι δάσκαλοι έχουν έναν κοινό σκοπό που είναι η πρόοδος και η ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του μαθητή, πολλές φορές  δε λειτουργούν προς αυτήν την κατεύθυνση..

Σημαντικό ρόλο παίζει σ΄ αυτό ότι οι γονείς συχνά εστιάζουν  στο γνωστικό επίπεδο, και όχι  στην κοινωνικοποίησή του,στη σφαιρική  ανάπτυξη της προσωπικότητάς του,στη συναισθηματική του εξέλιξη και στη χαρά που πρέπει να βιώνει στο ζωτικό του χώρο που είναι το σχολείο. 

Καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να θεωρηθεί άμοιρη ευθυνών. 

Συχνά οι γονείς έχουν κακές εμπειρίες από τους δικούς τους δασκάλους τους καθώς και το σχολείο τους  και τις γενικεύουν.

Ωστόσο όλοι εμείς ως ενήλικες θα πρέπει να διατηρούμε πάντα την ψυχραιµία µας, να φερόμαστε με διάκριση  στις καταστάσεις και να µην φερόµαστε παρορµητικά. Μια τέτοια στάση στην αντιµετώπιση προβληµάτων είναι ίσως το πολυτιμότερο  µάθηµα, που µπορούµε να διδάξουµε στα παιδιά µας. Αν εµείς αντιµετωπίζουµε πολιτισμένα και ήρεμα τα προβλήματα που προκύπτουν στο σχολείο, το ίδιο θα κάνουν και τα παιδιά µας.

Δυστυχώς είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό, ειδικά στις μέρες που ζούμε να είµαστε πιεσµένοι, αγανακτισµένοι και ίσως φοβισµένοι, µερικές φορές. Οι διαφορές όµως, µεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών, µπορεί να εξαλειφθούν , αν σκεφτόµαστε ότι και οι δυο πλευρές ανησυχούµε για τα παιδιά και επιθυµούµε την πρόοδό τους. Ίσως, ο τρόπος που εκφράζουµε τις ανησυχίες µας µερικές φορές να διαφέρει, αλλά η ουσία είναι ότι ο στόχος είναι πάντα το παιδί..